Зурам

       Ээжээ гэж дуудуулна гэдэг их том аз завшаан гэж би боддог.Яагаад гэдгийн учирыг та бүхэн надаар хэлүүлэлтгүй сайн мэдэх буй зэ...Хүний амьдралд ээж гэдэг хүн ганц л олдоно. Би ингэж боддог юмаа:"нар ус" хоёргүйгээр цэцэг навч гандаж мөхдөгийн адилаар хүн ээжгүй байвал яг л  цэцэг навч шиг гандаж мөхөх болов уу?гэж.....

        хэсэгхэн өгүүллэг:

                   .....Ану миний охин битгий яваа ч дээ

      -үгүй ээ ээжээ би танд загнуулж энд амьдармааргүй байна.

Үүнээс хойш 30жил өнгөрч охин нь ээжтэйгээ холбоотой л байдаг байв.

Ээж нь нэг өдөр охинтойгоо ярьхад нь Ану ээжээ охин нь тань руугаа очноо маргааш эндээс гарна гэж хэлээд утсаа тасалжээ...ээж нь наанаа баярлаж байсан ч цаанаа гэмшиж байлаа."Муу охиноо дэмий л зовоолоо,тэндээ сайхан амьдарч байхад нь"гэж боджээ.Тэр шөнөдөө ээжийнх нь бие муудаад тэр шөнөдөө өөд болжээ.Хамаатнууд нь Ануд хэлэх гэсэн боловч Ану аль хэлий нь монголын зүг хөөрчээ....

                   Орой болж байтал хашааны цаанаас "ээжээ"битгий л дээ гэсээр гүйн орж ирээд: ээжээ та минь намайгаа мөн ч их хүлээсэн дээ та минь тэнэгхэн үр намайгаа уучлаарай "ээээжээээ"

               хэлж чадаагүй тэрэл үгээ магад одоо л нэг хэлэе

                         " ээжээ би танд хайртай"

       Ээжээ таны цаст цагаан

       Цэцгэн эрхи өргөе гэхэд  

       Нэгэн зуны байтугай

       Нэгэн зууны цэцэгэс ч үл хүрэлцэцнэ